19 Aralık 2011 Pazartesi

İyi Ki...

Evet uzun zaman sonra ilk kez olumlu bir post hazırlıyorum galiba:) Ama gerçekten bugün bunları yaşadım ve hissettim yani.

Bazı anlar vardır. İyi ki yaşadım dediğimiz...

Bazı insanlar vardır  iyi ki tanıdım dediğimiz...

İşte o insanların bazıları sonradan dahil olur hayatımıza, bazıları ise hep vardır. Akrabalar gibi...

bu postun konusu da onlardan biri aslında.

Kuzenim...

Amcamın kızı...

Hiç sahip olamadığım kardeşim...

Aslında aramızda sadece 6 ay var ve biz hep birlikte büyüdk. Çocukluğumuz, ilkokul yıllarımız hep iç içeydi.

Biz yine hep bir bütündük ama arada görünmez bir şey vardı. O bizim tamamen kaynaşmamızı engelliyor gibiydi. Aslına bakarsak birlikte büyüdüğümüz için bunun farkında değildik fakat bu yaz o şey kalktı aradan tamamen. Zaten o şeyin varlığını da bu sayede anlamış olduk...

Hani hep sızlanırım kardeşim yok böhühühühüüh diye ya.

İşte o boşluğu dolduruyor kendileri... Özellikle son zamanlarda.

Ayrı gayrımız hiç olmamıştı zaten ama şimdi daha bir bütün olduk sanki.

Şimdi ben bu satırları yazarken kendisi karşımda oturuyor. Hatta sızlanıyor ne yapıyorsun diye ama söylemeyeceğim şekerim sürpriizzz:))

Artık daha bir "Bir'iz" daha bir "Bütünüz" Zuzumla...

Akşam oturmalarımız, kahvelerimiz ki biz bir arada olunca kahve olmadan asla olmaz... Sabahlamalarımız...

Biz köy yerinde evin çatısında sabaha kadar oturmuş kişileriz sırf güneşin doğuşunu Erciyes manzarasında yakalamak için... :)

Ertesi gün iş olmasa bu gece de sabahlarız ama ancak bu saate kadar kalabiliyoruz malesef ki...

Şimdi kendisi hem kardeşim, hem sırdaşım, hem stres topum, hem ağlama duvarım, hem neşe kaynağım, hem psikoloğum, hem rüya tabircim, hem, hem ,hem...


İyi ki varsın Zuzu'm... Hep ol... Hep böyle ol... İçindeki masum kızı hep koru....


:)))))))))))))))))))))))

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aman efendim yorum yapan elleriniz dert görmesin :))