12 Ocak 2012 Perşembe

Bu Acı Kızgın Hüzün, Kırık Düşler Benim...

Merhaba...

Yine bir adet depresyon+bunalım ortaya karışık bir post ile karşınızdayım... :)))

Hani bir önceki postumda hayatımda asla doldurulamayacak bir şey var onu da bir dahaki postta yazarım demiştim ya. İşte onu paylaşacağım sizlerle.

Bugüne kadar hep imrenilen bir kız oldum. Etrafımdaki herkes "Aaaaa keşke senin yerinde olabilseydim." dedi. Bu benim mükemmel,sorunsuz ve kusursuz bir hayatım olduğundan değil yanlış anlaşılmasın:))) Ben tek çocuğum. Annemin sağlık sorunları sebebiyle tek kaldım.

Herkes amaaan ne takıyorsun, buna mı üzülüyorsun,bak senin yerinde olmayı ne çok isterdim vs. vs. diyip durdu bugüne kadar.

Ya tamam ben de biliyorum kısmette bu varmış. Böyle olmalıymış ki şu an tekim. Bunlara itirazım yok. Ama içimdeki o boşluk hiç bir zaman dolmayacak. Ve o kadar ağırlaşıyor ki bu acı bazen. Taşıyamaz boyuta geliyorum.

Hani burada bahsetmiştim. 2 kardeşimi henüz dünyaya gelmeden kaybettim. Onların boşlukları var içimde. İçimde onlara verebilecek kocaman sevgilerim var ama onlar yok.

Keşke diyorum bazen. Keşke onlar hayatta olabilselerdi de tek 2 takım kıyafetim olsaydı. Harçlığımı bölüşebilseydim. Ablalık yapabilseydim onlara.

Etrafımdaki insanlara bakıyorum da ne kadar kıymet bilmez gözüküyorlar bana. Kardeşleri,abileri,ablaları var. Var yani. Ama yine de bir ton kavga gürültü mutsuzluk tatminsizlik.

Anlamıyorum. Nasıl bu kadar nankör olunabilir anlamıyorum.

Tama her kardeş mükemmel anlaşamayabilir. ama bu da aileden kaynaklanıyor. Sen çocuklarını birbirine düşkün yetiştirirsen onları sevgiyle büyütür birbirine bağlarsan onlar hiç bir şartta kopamazlar.

Bugüne kadar bu konuyu bir çok kişiyle tartıştım. Ama yok insanların kafasında bir inatlaşma,bir sıkıntı var.
Neymiş? Eğer 2 çocuk olursa geleceklerini sağlam kuramazlarmış. Maddiyat önemliymiş. Çocuklarını hiç bir şeyden mahrum bırakmak istemezlermiş. Geçim çok zormuş. İleriyi düşünmek lazımmış.

Hiç bu çocuk tek büyüyünce nasıl olur? Yarın öbür gün bizim başımıza bir şey gelse hangi dala tutunur? Akraba,eş,dost onun acısını dindirmeye yeter mi? Onunla aynı acıyı yaşayıp onu anlayabilirler mi? Ona zor zamanında kim destek olur? Kimle güler? Kimle ağlar? diye düşünen yok.

Ha bunları yapabileceğimiz insanlar yok mu hayatımızda? Elbette var. Ama hiç biri bir kardeşin yerini tutmaz. Sanmıyorum. O içimizdeki boşluğu hiç biri doldurmaz.

Hani çocuklarının geleceğini düşünenler varya sadece onlara kötülük yapıyorlar. Burda sağlık sorunu olupta düşünemeyenleri kastetmiyorum. Yanlış anlaşılmasın. Her imkanı olupta çocuklarını bu sevgiden mahrum bırakanlarda var.

Belki şu anki duygularımla çok ağır şeyler yazmış olabilirim. Ama artık bunları söylemem gerekiyordu.

Bir tek çocuk hiç bir zaman "Ailem benimle daha çok ilgilenir" diye sevinmez. Bunun bazen çok ağır yönleri vardır. Sürekli onunla ilgilenirken ona zarar verebilir. Yaşadım...

Bir tek çocuk hiç bir zaman "Herşey benim,herşey bana ait." diye sevinmez. Paylaşmanın da çok güzel yönleri vardır. Paylaşmak sadece madden değildir.Maneviyatta da paylaşım yapılabilir. Ve bazen öyle şeyler yaşarsın ki senin hissettiğini ancak kardeşin hisseder bilirsin. Ama hiç bir şey yapamazsın. Yapamadım...

Bir tek çocuk hiç bir zaman "İleride büyük okullarda okuyup iyi yerlere geleceğim ailem sadece bana ayırıyor parasını." diye sevinmez. İleride çocuklarımın teyzesi,halası,amcası,dayısı olacak mı diye düşünür. İleride en mutlu anımda yanımda mutluluğumu paylaşan bir kardeşim olsaydı, en zor zamanımda elimden tutacak bir kardeşim olsa ydı diye düşünür. Düşündüm...

Bir tek çocuk hiç bir zaman "Tüm kıyafetler,tüm hediyeler, tüm eşyalar bana alınır." diye sevinmez. Çünkü kardeşle kıyafet kavgası yapmanın tadını merak eder. Çünkü kardeşinin olan eşyayı kullanmak nasıl bir duygudur bilmez. O duyguyu bilmemenin acısını çeker... Çektim...

Bir tek çocuk hiç bir zaman "Amaan olsun benim de arkadaşlarım var çevrem var onlar kardeşimin yerine geçer." diye düşünmez. Çünkü bilir aslında öyle olmayacağını. Çünkü onlarla kurduğu iletişimin kardeşle kurulan iletişim gibi olmayacağını bilir. Aslında bilmediği bir şey daha vardır. Kardeşle nasıl konuşulur? Neler  yapılabilir? Nasıl iletişim kurulur? O nasıl bir histir? Onunla birşeyler yapmak nasıl bir duygudur?... Bilemedim...

Şimdi benim küçük meleklerim hayatta olsalardı eminim yaşadıklarımı daha kolay atlatabilirdim. Akşam eve geldiğimde koltuk kavgası yapabileceğim biri olabilirdi. Anne ablam benim şalımı almış diye beni şikayet eden biri olabilirdi. Evde bir hareket bir tatlı telaş olabilirdi... Ya merak ediyorum kardeşi olanlar birlikte yaşadıklarının ne kadar büyük nimet olduğunu biliyorlar mı? Bilmiyorlarsa gerçekten çok yazık...

Rüyamda gördüğüm meleğim nasıl güzeldi. Bana bakıyordu. Pırıl pırıl,yakışıklı bir delikanlıydı. Keşke yine rüyama girebilse. Onu gördükten sonra haftalarca kendime gelemedim. Ama buruk bir sevinç olmuştu içimde. Biliyorum ki onlar bir yerlerde bana destek oluyorlar. Ablalarının daraldığını hissediyorlar. Ve bana dua ediyorlar. Rüyamda da söylemişti zaten meleğim. "Ablam canını sıkmasın içini ferah tutsun her şey düzelecek istediği gibi olacak." demişti.

Allah rahmet eylesin size meleklerim... Sık sık rüyama gelin olur mu :(

Çok uzun bir yazı oldu ama yıllardır içimde birikenleri ancak bu şekilde anlatabildim. Daha anlatılacak çok şey var ama neyse...

Hadi ben kaçar....

2 yorum:

  1. Canim keske keske kardeslerin yasasaydi ama Allah böyle uygun görmüs demekki. Insallah rüyalarina her gün gelirler ve seni mutlu ederler canim. Cok hüzünlü bir yazi olmus. Güzel paylasimlar canim öptüm

    YanıtlaSil
  2. Evet keşke hep gelseler... Bir kez gördüğüm halde hala yanımda hissedebiliyorum meleğimi. O duyguyu hala yaşayabiliyorum :(

    Teşekkür ederim güzel yorumun için. Çok öpüyorm

    YanıtlaSil

Aman efendim yorum yapan elleriniz dert görmesin :))