16 Ocak 2012 Pazartesi

Maskemi Taktım,Sürdüm Boyalarımı...

"Maskemi taktım
Sürdüm boyalarımı
Giyindim en süslü yalanlarımı
Bir yüzüm gülerken, gizlenir öbür yüzüm
Kimse duymasın içimden ağladığımı

Aslında hayat zor değil
Mutsuzluk diye birşey yok, yalan
Herşey güzel olacak, herşey güzel olacak
Ne zaman, ne zaman "






Eveeeetttt... Yine bir Funda Arar şarkısıyla karşınızdayım...

Çok anlamlı gelir bana bu şarkı... Belki de bugünlerde beni en iyi anlatan şarkılardan biri.

Hepimizin maskeleri var aslında. Herkese, her şeye karşı kullandığımız maskeler. Hatta bazen öyle anlar oluyor ki kendimize de kullanıyoruz bu maskeleri...Kimi kandıracaksak artık...

Ben mesela... Neşeli,cıvıl cıvıl,pozitif, güçlüklere göğüs geren biri olarak bilinirim.Çok şükür çoğunlukla öyleyimdir de. Ama bazı anlar oluyor ki tamamen dağılabiliyorum.

Kendimi toparlayamıyorum ki annemin en osn rahatsızlığından beri bu daha çok oldu. Koruyucu benim için pozitif olmaktı . Ama bir yerden sonra o koruyucu özelliğini yitirdi. Yerine dayanıksızlık bıraktı. Normalde asla ama asla kafama takmayacağım şeyler yüzünden hastalanmaya başladım. Kafama takmazdım çünkü ben zaten onların kat be kat fazlasını yaşamıştım.

Ama artık bünye kaldırmıyor.

Böyle durumlarda devreye maskeler giriyor. Dışarıya karşı içimi koruyan maskeler...

İşte o zamanlar dışımdan

"Aslında hayat zor değil,mutsuzluk diye bir şey yok yalan..
Herşey güzel olacak..."  derken;

içimden

"Ne zaman? Ne zaman?" demeye başladım...

Özellikle aileme karşı çok kullanmaya başladım bu maskeleri ilk... Çünkü beni üzen şey genellikle onlarla ilgiliydi. E haliyle onların durumu zaten zorda olduğu için derdimi onlara anlatamazdım. Anlamasınlar diye de güler yüzlü davranırdım.

Bir süre sonra kendime kullanmaya başladım. Çünkü kendi sorunlarımla baş edemez oldum. Bu yüzden de hayatım iyice sarpa sarmaya başladı. Hep bir ajitasyon hep bir hüzün. Bunalıma sürüklüyordu beni. Maskelerimle kendimi avutmaya çalıştım...

Hayatım hep neşeli hep mutlu gözükmekle geçti. Hep yaşından olgun olan bendim ama içimdeki küçük kız aslında hep acı çekti.


Ha bu arada hiç mi mutlu olmadım? Tabi ki çok mutlu olduğum zamanlar oldu. Hiç maskeye ihtiyacım olmayan zamanlarım. İçimdekini direkt yansıttığım zamanlarım da çok oldu çok şükür...

Sorunlarım için hiç bir zaman isyan etmedim. Kendileri geldiler geçtiler ama bana kalıcı ve güzel şeyler bıraktılar. Karakterimi oluşturdular, dostlar kazandırdılar...

Hamd olsun diyorum.

Ama maskeler hep devam edecektir. Ha bu arada maske maske deyip duruyorum iki yüzlülükle karıştırılmasın lütfen:) İçi farklı dışı farklı karakterlerden değil de içindeki acıyı dışarı göstermeyen maskelerden kullandım :))



Elimi attığımı kuruttuğum şu günlerde artık iyi bir şeyler olsun diye dua etmekten başka hiç bir şey gelmez elimden...

"O" görüyor bizleri... İçimizdeki her şeyi "O" biliyor...

Hadi artık ben kaçarrr...

İyi geceleerrr...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aman efendim yorum yapan elleriniz dert görmesin :))